### 💗 قولی که شکستی

### 💗 قولی که شکستی

نور آفتاب آرام‌آرام اتاق را روشن می‌کرد. ا.ت هنوز توی بغل جیمین خوابیده بود و جیمین با لبخند به صورت خواب‌آلودش نگاه می‌کرد.

جیمین: پرنسس کوچولوم، صبح شده.

ا.ت چشم‌هایش را باز کرد و با دیدن جیمین لبخند زد.

ا.ت: صبح بخیر، عشقم.

جیمین: صبح بخیر، خوشگل من. دیشب خوب خوابیدی؟

ا.ت: آره، چون بغلم کرده بودی.

جیمین خندید و پیشانی‌اش را بوسید.

جیمین: پس بلند شو بریم صبحونه بخوریم، خانوم تنبل!

ا.ت: خودت تنبلی!

جیمین: باشه، پس همین‌جا می‌مونیم و صبحونه نمی‌خوریم.

ا.ت فوراً از تخت بلند شد.

ا.ت: نههه! من گرسنمه!

جیمین از خنده ریسه رفت و دستش را گرفت. بعد از آماده شدن، با هم از پله‌ها پایین رفتند.

اجوما میز صبحانه را آماده کرده بود. ا.ت روی صندلی کنار جیمین نشست و مشغول خوردن شد.

اجوما: امروز آقای جیمین باید زودتر به شرکت برن. کلی جلسه دارن.

ا.ت سرش را بالا آورد.

ا.ت: یعنی امروز نمی‌تونی پیشم بمونی؟

جیمین: باید برم، عزیزم. ولی سعی می‌کنم زود برگردم.

ا.ت: قول می‌دی؟

جیمین: قول می‌دم، پرنسسم.

ا.ت انگشت کوچکش را جلو آورد و جیمین هم با لبخند انگشتش را به آن گره زد.

بعد از صبحانه، جیمین کت‌وشلوارش را پوشید و کیفش را برداشت. ا.ت تا دم در همراهش رفت.

ا.ت: زود برگردیا!

جیمین: چشم، خانوم کوچولو.

جیمین گونه‌اش را بوسید و سوار ماشین شد.

در شرکت، مثل همیشه همه با دیدنش صاف ایستادند. جیمین پشت میزش نشست و مشغول بررسی پرونده‌ها شد؛ اما هر چند دقیقه یک بار گوشی‌اش را برمی‌داشت و پیام‌های ا.ت را می‌خواند.

ا.ت: عشقم، ناهار چی بخورم؟

جیمین: هرچی دلت می‌خواد، فقط غذاتو بخور.

ا.ت: اگه تو هم بودی خوشمزه‌تر بود.

جیمین ناخودآگاه لبخند زد.

جیمین: منم دلم برات تنگ شده، عزیزم.

آن روز قرار بود بعد از کار، ا.ت را برای خرید ببرد و بعد هم با هم به شهر بازی بروند. ا.ت از صبح برای آن برنامه ذوق داشت و هر بار که ساعت را نگاه می‌کرد، لبخند می‌زد.

اما هنوز نمی‌دانست که قرار است آن روز، برخلاف انتظارش، خیلی طولانی‌تر از چیزی شود که فکر می‌کرد.

💗

گیلیلیلیلیلیلی درخواستیییی بوددددد