وقتی سکوت می آید حتی یک فکر نیز برجای نمی ماند. کسی که به

وقتی سکوت می آید حتی یک فکر نیز برجای نمی ماند. کسی که به درون می نگرد، ناگهان نگاه کردن خویش را فراموش می کند. دو نوع سکوت وجود دارد. اول: سکوتی که شما آن را در خود پرورش می دهید، و دیگر سکوتی که خود می آید. سکوت باید از عمق هستی تان بیرون بجوشد. و از بیرون به درون شما تحمیل نشود. بلکه برعکس از درون به بیرون فوران بزند. یعنی از مرکز هستی به سوی فضای بیرونی جاری شود. و این پدیده ای کاملاً متفاوت از سکوتی است که خود ایجاد می کنید.