زن که باشی...

زن که باشی...

ترس های کوچکی داری...

از کوچه های بلند، از غروب های خلوت از خیابان های بدون عابر می ترسی...

از صدای موتورسیکلت ها و دوچرخه هایی که بی هدف در کوچه پس کوچه ها می چرخند...

از بوق ماشین هایی که ظهرهای گرم تابستان جلوی پاهایت ترمز میکنند...

و تو فقط چهره ی آدم هایی را میبینی که در چشم هایشان حس نوع دوستی موج میزند...

زن که باشی...

عاقبت یک جایی...یک وقتی... به قول شازده کوچولو دلت اهلیه یک نفر میشود...

ودلت...

برای نوازش هایش تنگ میشود...حتی برای نوازش نکردنش...

و تو می مانی و دلتنگی...!

تو می مانی و قلبی که لحظه های دیدار تندتر میتپد...

سراسیمه میشوی...

بی دست و پا میشوی...

دلتنگ میشوی...

دلواپس میشوی...

دلبسته میشوی...

میفهمی نمیشود...

نمی شود زن بود و عاشق نبود..

دست خودت نیست...

زن که باشی...

گاهی...

دوست داری تکیه بدهی..

پناه ببری...

ضعیف باشی...

دست خودت نیست...

گهگاهی حریصانه بو میکنی...دستهایت را...

شاید عطر تلخ و گس مردانه اش لابه لای انگشتانت باقی مانده باشد...

دست خودت نیست...

زن که باشی...

گاهی رهایش میکنی و پشت سرش آب می ریزی...

و قناعت میکنی به رویای حضورش...

به این امید که او خوشبخت باشد..

دست خودت نیست....

زن که باشی...

همه دیوانگی های عالم رابلدی...