مـ....

مـ....
تــــو
روحَــــــم رآ مـــی آرایـــی
نــــه تَن ِ نَحیــــفَ و خــــاکی ام رآ
بر سرم که مـــــــی گُــذآرمت
رهــــآ می شوم
از تمـــآم ِبنــــدهــآی
اســــآرت ـ دُنـــیآ
و
کنـــده می شومـ
از این زَمـــینِ خـــــــآکی
و سبُـــک مــی شوم
از تمــــآم وابستگـــــی هــــآیِ تَـــن
و اوج می گیـــرَم
تــــــآ خُــــــــدآیی شُـــدن