فراموش کار باشیم

فراموش کار باشیم
وقتی قرار است کینه های رنگارنگی از آدم ها گوشه ی قلبمان غبار غم بگیرد...

ساده باشیم
آنجایی که چشم ها فقط نواقص را می بیند
و گوش ها غیبت ها را می شنود...

حواس پرت باشیم
وقتی خطایی را از هم نوعی دیدیدم و شندیدم
و آنجایی که در حریم شخصی و خصوصی آدم ها بودیم نابینا باشیم و ناشنوا...

ساده رد شویم
از کج خلقی ها و بی تفاوتی ها
ناسزاگویی ها و تمسخرها...

یادمان باشد ثانیه های این زندگی
فقط وفقط یکبار برای همیشه اتفاق می افتند،
ثانیه ها و ساعت هایی که شاید بعدها بفهمیم
که چه ساده از کنارشان
با خشم و کینه و حسرت ، گذر کردیم
و فرصت زندگی کردن را از خودمان به راحتی گرفتیم...