چقدر سـاده به هم ریختی روان مرا

چقدر سـاده به هم ریختی روان مرا
بریده غصـّه ی دل کنـدنت امان مرا
قبول کن که مخاطب پسند خواهد شد
بــه هــر زبـان بنویسند داستان مرا
گذشتی از من و شبهای خالی از غزل
گرفته حسرت دستـان تـو جهان مرا
سریـع پیـر شـدم آنچنان که آینه نیز
شکسته در دل خود صورت جوان مرا
به فکـر معجـزه ای تازه بودم و ناگاه
خدا گـرفت بـه دست تو امتحان مرا
نه توخلیل خدایی نه من چو اسماعیل
بگیــر خنجـر و در دم بگیـر جان مرا
تورا بـه حرمت عشقت قسم بیا برگرد
بیـا و تلـخ تـر از ایـن مکن دهان مرا
چـه روزگار غـریبی است بعد رفتن تو
بغـل گـرفتـه غمـی کهنـه آسمان مرا
تــو نیـم دیگر من نیستی؛ تمام منی
تمـام کـن غـم و انــدوه سـالیان مرا