نامه ای از همه ی مردانی که این روزها قدر و قیمتشان با جور

نامه ای از همه ی مردانی که این روزها قدر و قیمتشان با جوراب سنجیده می شود به همه ی همسران مهربانی که عاطفه و قدردانیشان رنگ و بویی از نامهربانی گرفته:
همسر مهربانم سلام !
شنیده بودم نمک ، نمک گیر می کند !
به همین خاطر خواستم نمک را به گوشواره ای که پارسال به تو هدیه دادم اضافه کنم دیدم از عیارش کم می شود!
خواستم به لباس گران بهایی که بی بهانه برایت خریدم بیفزایم دیدم از زیبایی اش می کاهد
خواستم به گردن بند مرواریدی که با قرض برایت خریده بودم نمک بریزم دیدم از تلالو و شکوهش کم می کند.
حتی خواستم به ادکلن گرانی که بچه ها با پول من خریدند و به نام خودشان به تو هدیه کردند نمک بزنم ، ترسیدم از بوی دل انگیزش کم شود!
پس نمک را بر زخم های دلم ریختم تا فراموش نکنم که مرد یعنی تحمل! یعنی سوختن و ساختن !
یعنی در عین بی پناهی ، پناه خانواده بودن !
یعنی بهترین ها را برای بهترین های زندگیش خواستن!
راستی شاید اینهمه جوراب جوراب کردن به این خاطر است که از وصله کردن جوراب هایم خسته شده ای!
پس مرا ببخش ! صبح تا شب به دنبال نان حلال رفتن جوراب که هیچ! کفش ها را هم و پاها را هم فرسوده می کند!