تاکنون پیش آمده که به فردی هم سن و سال خود نگاه کرده باشی

تاکنون پیش آمده که به فردی هم سن و سال خود نگاه کرده باشید و پیش خود گفته باشید: نه، من مطمئناً این قدر پیر و شکسته نشده‌ام؟

اگر جوابتان مثبت است از داستان زیر خوشتان خواهد آمد:

من یک روز در اتاق انتظار یک دندانپزشک نشسته بودم. بار اولی بود که پیش او می‌رفتم.

به مدارکش که در اتاق انتظار قاب کرده بود و به دیوار زده بود، نگاه کردم و اسم کاملش را دیدم.

ناگهان به یادم آمد که ٣٠ سال پیش، در دوران دبیرستان، پسر بلندقد، مو مشکی و مهربانی به همین اسم در کلاس ما بود.

وقتی که نوبتم شد و وارد اتاق او شدم به سرعت متوجه شدم که اشتباه کرده‌ام.

این آدم خمیده، مو خاکستری و با صورت پر چین و چروک نمی‌توانست همکلاسی من باشد.

بعد از این که کارش بر روی دندان هایم تمام شد و آماده ترک مطب بودم از او پرسیدم که آیا به مدرسه البرز می ‌رفته است؟

او گفت: بله، بله. من البرزی هستم.

پرسیدم: چه سالی فارغ‌ التحصیل شدید؟

گفت: ١٣٥٩. چرا این سوال را می‌پرسید؟

گفتم: برای این که شما در همان کلاسی بودید که من بودم.

او چشمانش را تنگ کرد و کمی به من خیره شد و بعد گفت: شما چی درس می‌دادید؟