شعرهای غربتم ؛ هر روز بی تمثیل تر

شعرهای غربتم ؛ هر روز بی تمثیل تر
شنبه های بیکسی ؛ از جمعه ها تعطیل تر

نارفیقان؛ من ز چشمان شما پی برده ام ؛
هر که زهرش بیشتر ؛ با قلب ما فامیل تر

قصه تکراری گندم ... بنی آدم ... هبوط...
هر کسی در این جهان هابیل تر ؛ قابیل تر

سر به آغوشم بنه ؛ تا بغض غربت بشکند
زیر باران میشود ؛ رنگین کمان تکمیل تر

دلخوشم با خاطر آغوش تابستانی ات ...
ای زمستان نگاهت شب به شب قندیل تر