تهمینه میلانی:

تهمینه میلانی:

پانزده شهريور ۱۳۳۹ در شهر تبريز متولد شد . سه خواهر و دوبرادر دارد ، فرزند دوم خانواده است. برادرکوچک او که درجنگ ایران وعراق صدمه دیده بود درگذشت.
پدر او پزشك داخلي ، بازنشسته مي باشد و مادرش ديپلمه و خانه دار بوده است . پدرش اهل خراسان و از خانواده تبعيدي ميلاني است كه در دوره رضاخان از ميلان ، شهر كوچكي نزديك تبريز به مشهد تبعيد شدند . مادرش دختر ارشد ميرزاعلي خان هاشم زاده از خوانين با آبرو و محترم آذربايجان بود. تحصيلات در هر دو خانواده پدري و مادري او اهميت به سزايي داشته و دارد به طوريكه مادربزرگ مادري او تحصيلات عاليه زمان خود را داشته و بيش از شصت سال پيش به خدمت در آموزش و پرورش زمان خود درآمد.
تا هشت سالگي در تبريز زندگي كرد و دوره كودكستان را در كودكستان شهناز و پس از آن دو سال در مدرسه بوعلي كه توسط ماسورهاي فرانسوي (راهبه هاي كليسا) و به زبان فرانسه اداره مي شد، تحصيل كرده که در واقع يك مدرسه بين المللي بود. به دليل آنكه سه ماه تعطیلات تابستانهاي كودكي او در باغها و كوره هاي آجرپزي پدر بزرگش مي گذشت.
از باغبانی ، خانه درست كردن ، صداي خالي شدن كاميون آجر و خشت زدن خيلي خوشش
مي آمد و شايد همين شروع علاقه او به رشته معماري بود .
و اما سينما رشته محبوب او !
سينما را با مادرش شناخت، علاقه عجيب او به سينما حيرت انگيز بود ، زمانی که تبريز زندگي
مي كرد ؛ مادر هر هفته دوبار او را به سينما مي برد ، خاطرات مبهمي از فيلم " بر باد رفته" در ذهن او مانده است (در سينما متروپل تبريز) .
وقتی ۸ ساله بود بدلیل انتقال پدر به شهرستان قزوین درخیابان خیام که از محله های خوب آنجا بود ساکن شدند. جالب اینجا بودکه روبروي خانه سينما خيام ، ته كوچه با كمي فاصله سينما آريا ، كمي دورتر سينما مهتاب باز كمي دورتر سينما ایران و ب ب قرارگرفته بودیعنی هر۵سالن سینمای قزوین اطراف خانه ی او بود.
بي شك او عشق به سينما را مديون مادرش است. علاوه بر آن كه مادرش درقزوين او را در طول هفته براي ديدن دويا سه فيلم به سينما مي برد، گاهي براي اينكه ازدست شيطنت هاي او و خواهرش پريسا خلاص شود درايام تعطيل برايشان ساندويچ درست مي كرد و به سينماي روبروي خانه شان مي برد و خود برمي گشت.
گاهي او و خواهرش يك فيلم را بيش از چهار بار مي ديدند .
كلاس اول راهنمايي استعداد سنجي موسيقيايي از بچه هاي مدرسه كردند و يك گروه بزرگ موزيك به رهبري آقاي دلبري كه از سرهنگ هاي ارتش بود و يك معلم بزرگ موسيقي بود ، تشكيل دادند .
علاوه بر تعليم موسيقي انس و الفتي بين بچه هاي گروه موسيقي به وجود آمد كه براي او تا به امروز دوام داشته و هنوز دوستان آن زمان را مي بيند و از معاشرت با ايشان لذت مي برد .
بيش از پنج سال ترومپت مي زد كه بعدها به دليل آنكه پدرش بازنشسته شد و او در شانزده سالگي به تهران آمد، اين آموزش متوقف شد.
علاوه بر موسيقي ، علاقه شديدي به نقاشي داشت و چندين بار در رشته نقاشي اول شد . معلمي داشت به اسم خانم مهوش سرخوش كه در دوران ابتدايي معلم او بود و علاوه بر آموزش كلاسيك در كلوپ هاي نقاشي و تئاتر مشوق و راهنماي آنها بود .
سالي كه او وارد دوره دبيرستان شد علاوه بر دوره معمولي دبيرستان رشته جديدي به وجود آمد به نام جامع كه از دانش آموزان مقطع راهنمايي استعداد سنجي مي شد و كساني كه به ويژه معدل آنها بالاي هيجده بود به اين مرحله راه مي يافتند .
قرار براین بودکه فارغ التحصيلان رشته جامع به جاي ديپلم فوق ديپلم بدهند بنابراين آنها در كنار درس هاي معمولي رشته نظري مثل رياضي يا تجربي يك رشته تخصصي هم مي خواندند تا بعد از آن با درجه فوق ديپلم بدون كنكور وارد دانشگاه شوند ، او در رشته رياضي _ فيزيك _ برق قبول شد و در مدرسه محمدرضا شاه قزوين كه در واقع يك دبيرستان پسرانه بود ، مشغول به درس شد .
وقتي سوم جامع كه در واقع (دهم سابق) محسوب مي شود ، شروع شد ، پدرش بازنشسته شد و به اصرار مادرش آنها به تهران آمدند و مدارس جامع از خانه آنها دور بود . براي همين اورا به مدرسه شرف كه در چهارراه منيريه قرار داشت و مسيرش نسبتاً مستقيم بود ثبت نام كردند . احساس غربتي كه از وارد شدن به يك دبيرستان دخترانه داشت غيرقابل بيان بود . روحيه او و فكرش با دختران دبيرستان جور نبود .
در اين دبيرستان با دوستش فرشته كه بعدها زندگيش را در فيلم "دو زن"و"واکنش پنجم" ديديد آشنا شد ، او هم گذشته اي شبيه او داشت و خلق و خوي و روحيه اش با او هماهنگ بود ، متاسفانه يك سال بعد به دلايلي خانواده فرشته او را نزد خود به تبريز بردند و رشته جامع هم به دليل كمبود مدرس منحل شد و او به دبيرستان مرجان كاخ كه از نظر درسي و محيطي موقعيت بهتري داشت ثبت نام كرد و از فرشته دور افتاد .
از آنج