هرگز به دست اش ساعت نمی بست . . .

هرگز به دست اش ساعت نمی بست . . .

روزی از او پرسیدم :

پس چگونه است ،

که همیشه سر ساعت به وعده می آیی . . .؟

گفت:

ساعت را از خورشید می پرسم . . .

پرسیدم :

روزهای بارانی چطور . . . ؟

گفت:

روزهای بارانی ،

همه ی ساعت ها ساعت عشق است . . . !

راست می گفت . . .

یادم آمد که روزهای بارانی ،

او همیشه خیس بود . . .