پارت ۱

مکان:خانه ناکاهارا چویا. ساعت:۸صبح

مثل همیشه ساعت رومیزیم منو از خواب نازم بیدار کرد واییی خدا چی میشد بیدار نمی شدم ، اگه می تونستم خودمو از این زندگی خلاص می کردم اما حیف نمی تونم همش دارم سعی می کنم از این مشهور بودن خلاص شم ،من اون نقاشی و فیلمنامه ها رو برای دل خودم می نوشتم و ... راضی هم بودم نمی گم که از اینکه تجربه هامو توسط این روش ها به مردم می گم ناراضی ام یا حتی لذتی نمی برم اما وقتی همه به حاشیه داستانات یا نقاشی هات توجه می کنن خب .... دیگه انگیزه ای واسه آدم نمی مونه البته باید بگم افسردگی که از قبل داشتم و تلاشی برای بهتر کردنش نکردم هم تاثیر کمی نداره بگذریم، بهتره برم سر گالری تا چند وقت دیگه افتتاحیه هستش واییییییییییی الان آنگو هم بهم زنگ میزنه منم که اول صبحی اعصاب ندارم
رفتم سریع یه دوش ۱۰ دقیقه ای سریع لباس پوشیدم موهامو هم با حوله خشک کردم رفتم
سوار ماشین شدم به سمت گالری رفتم این چند وقت آنگو همش اینجا بود البته حقم داشت هم من هم اون خیلی واسش تلاش کردیم و حالا هم باید نتیجه اون همه تا ۶ صبح با قهوه به زور بیدار موندن، دویدن توی سرما گرما و تلاش کردنمون رو بگیریم

مکان:گالری. ساعت:۹صبح
آنگو: مثل همیشه من زود تر از اون اینجا بودم همیشه همین بوده اون یه خرس خوابالو و من یه جغد بیدار البته اون تقصیری هم نداره بعد از اون تصادف واقعا از چویای دیوونه ، بامزه ، خندون، بازیگوش تبدیل شد به یه فرد منزوی عصبانی و افسرده. هر چه قدر هم که نخواد نشون بده که اینطوریه اما من میدونم در باطنش چه خبره بهش گفتم بیا بریم پیش یه روان پزشک یا روانکاو اما داد و بیداد می کرد و می گفت مگه من دیوونه ام حدود یه سال تلاش کردم اما قبول نکرد منم دیگه راحتش گذاشتم اما حواسم بهش بود .بعد پر کردن چند تا فرم و حرف زدن با چند نفر صدای قدماش رو شنیدم و مثل همیشه خوشتیپ تا سرش رو بالا آورد گفتم