چشم هایش همچو اقیانوس بود

چشم هایش همچو اقیانوس بود
کهکشانی در نگاهش جمع بود
چشم هایش مست مادر زاد بود
مثل مرغی از جهان ازاد بود...یک شبی
با خنده ی او تارو پودم ربود
امدو شوری بدل پا کرد رفت
این دل دیوانه را همچو مجنون کرد و رفت
امد و این اشک هایم را ندید
التماس تلخ مجنون را ندید
رفت واو با دیگران خندید و گفت
تیشه ا ی بر ریشه ی عشقم زده
پرسشی از حال این دل هم نکرد
عشوه ای مستانه بر رویم زده
خنده ای بر خاطراتم کرد ورفت
امد و رسوا ی شهرم کرد رفت
عاقبت یک شب پشییمان می شود
در جهان همواره حیران میشود