تو را به آبادی چشم هات نخند

تو را به آبادی چشم هات نخند
خنده هایت مرض دارد
آدم را بیمار می کند
آخر آدم گناه دارد به خدا
***
شیرین نخند
آدم می بیند
مرض قند می گیرد
هوا برش می دارد
تو می روی
می زند به سرش
سرش به سنگ می خورد
***
نخند
خنده هات مرض دارند
آدم بیمار می شود
تو می روی
درد شروع می شود
آدم می پیچد به خودش
تو که برنمی گردی
حالش را نمی پرسی
***
نخند
با من گرم نگیر
سرد شو
تلخ شو
یک بار شیرینِ داغ، بی هوا سر کشیدم
هنوز گلوی سوخته ام بغض دارد
هنوز دلم می سوزد!
***
نخند
نگو عزیزم
گرم نگیر با من
تابستان است
تنور عشق داغ است
به هر واژه میم مالکیت می چسبانی
فردا زمستان می شود
آدم برفی می شوی
تمام میم ها می افتند
روی سرم هوار می شود عشق
***
نخند
معمولی بیا
معمولی برو
بگذار معمولی دوست داشته باشیم
اصلا بیا فقط هم را
معمولی دوست داشته باشیم
من تو را بی لبخند
تو مرا بی شعر
باشد؟
بگو...
باشد؟