من اینجایم

من اینجایم
کنار دلتنگی های تو

تو در فرازو نشیب جاده ها...

با اینکه رفته ای
اما می دانم
هنوز
دلتنگم می شوی

آخر کسی جز من
نمی داند

تو هنگام غروب
بدون نگاه و دستان من
در جاده نمیروی

حالا دیگر
هر غروب
من در تو
تکرار می شوم

غروب...
جاده...
دستانت...
آیا هیچکدام مرا صدا نمیزنند؟؟؟

رفتنت برای من نه

برای تو

بزرگترین عذاب چشمهایت می شوند