مرا که دیده ای ، از من ندیده میگذری

مرا که دیده ای ، از من ندیده میگذری
چه گویمت ، گل عشقم نچیده میگذری

من از شکسته دلی های خویش میگویم
ولی تو حرف مرا ناشنیده میگذری

ز کوچه باغ خیالم به ناز ، مثل بهار
کنون که فصل خزانم رسیده میگذری

به حال خویش رها کن مرا ، تصورکن
که از کنار مسافری در راه میگذری