.

.
امشب
یک جایی حوالی قلبم تیر می کشد
شاید خود قلبم باشد و من به روی خودم نمی آورم نمی دانم
انگار توی همه این سالهایی که گذشته است
هر کسی که از کنار دل من رد شد
یادگاریش را با سوزن ته گرد فرو کرد توی قلبم و رفت
یا آن که هنر مند تر بود با نوک تیز
شاید قلمی یا چاقویی چه می دانم یک درد بی درمانی روی قلبم خاطره ای کند و رفت
و امروز من مانده ام با یک دل بی صاحب که پر از سوراخ و خاطره و درد است!
دلم تنگ است عجیب دلم تنگ است
حس می کنم شده ام آن مجسمه فلزی موزه معاصر
زنی نشسته با گلی در دست
که به جای قفسه سینه اش قفسیست کوچک و فلزی
که توی قفس دلش پر است از کبوتر
کفتر های زندانی دل من خودشان را به در و دیوار می کوبند
و دیگر نا ندارند!!!!
نمی دانم! 
حال خوشی ندارم امشب
چرایش را نمی دانم
شاید چون دیگر قفس دلم جایی ندارد
کاشکی لا اقل اینجا بودی و با بوسه هایت
مرحم دردهای کهنه قلبم میشدی، مثل همیشه....