آدم از برکت عشق، خوب می‌شود. از وحشت روحش نجات پیدا میکند

آدم از برکت عشق، خوب می‌شود. از وحشت روحش نجات پیدا میکند و انسان می‌شود. من شبی هستم که او ستاره‌ من است. بی او ظلمت محضم، در تاریکی گم می‌شوم و دیگر حتی خودم را هم نمیتوانم بیابم و به دست بیاورم. نمی‌خواهیم بپذیریم، ولی ما آدم‌ها بی عشق، موجوداتی از دست رفته‌‌ایم …