به زمين ميزني و ميشکني

به زمين ميزني و ميشکني
عاقبت شيشه ي اميدي را

سخت مغروري و مي سازي سرد
در دلي ، آتش جاويدي را

ديدمت ، واي چه ديداري ، واي
اين چه ديدار دل آزاري بود

بي گمان برده اي از ياد آن عهد
که مرا با تو سر و کاري بود

ديدمت ، واي چه ديداري ، واي
نه نگاهي نه لب پر نوشي

نه شرار نفس پر هوسي
نه فشار بدن و آغوشي

اين چه عشقي است که در دل دارم
من از اين عشق چه حاصل دارم

مي گريزي ز من و در طلبت
بازهم کوشش باطل دارم

باز لب هاي عطش کرده ي من
لب سوزان ترا مي جويد

مي تپد قلبم و با هر تپشي
قصه ي عشق ترا ميگويد

بخت اگر از تو جدايم کرده
مي گشايم گره از بخت ، چه باک

ترسم اين عشق سرانجام مرا
بکشد تا به سراپرده خاک

خلوت خالي و خاموش مرا
تو پر از خاطره کردي ، اي مرد

شعر من شعله ي احساس من است
تو مرا شاعره کردي ، اي مرد

آتش عشق به چشمت يکدم
جلوه اي کرد و سرابي گرديد

تا مرا واله بي سامان ديد
نقش افتاده بر آبي گرديد

در دلم آرزويي بود که مرد
لب جانبخش تو را بوسيدن

بوسه جان داد به روي لب من
ديدمت ليک دريغ از ديدن

سينه اي ، تا که بر آن سر بنهم
دامني ، تا که بر آن ريزم اشک

آه ، اي آنکه غم عشقت نيست
مي برم بر تو و بر قلبت رشک

به زمين مي زني و مي شکني
عاقبت شيشه ي اميدي را

سخت مغروري و مي سازي سرد
در دلي ، آتش جاويدي را ..