‌

‌
تنفر نتیجه‌ی کم شدنِ تدریجیِ عشق نیست...
مثل دکمه‌ی کم کردن صدا نیست که آرام‌آرام صدا را از اوج به حضیض برساند...
تنفر دکمه‌ی "میوت" است: قطع ناگهانی صدا وقتی که به اوج رسیده است...
وقتی صدا دارد کرت می‌کند، فقط یک چیز به ذهنت می‌رسد: یکباره قطعش کنی
و ناگهان سکوت...
اما می‌دانی که زیر این سکوت، فریادی کرکننده پنهان است؛ چون چیزی از آن صدا - آن عشق - کم نشده است...
تنفر، خودِ عشق است؛ که در سکوت برگزار می‌شود...