خزیدم به کنج لحظه های کبود زندگی

خزیدم به کنج لحظه های کبود زندگی
نبض نگاهم به شماره افتاده

باز آمدم از بیراهه ای پر خطر
سفر آفتاب پر ز تاریکی بود

میان لبخند منو تو گویی هزار فرسنگ بود
تو رفتی و ماندم با بی کسی

لبهایم رنگ سکوت به خود گرفته بود
تصویر غمی سرد در عمق نگاهم پنهان بود

کوله بار بی کسی چه سنگین است !
تنها آمدن و تنها رفتن چه سهمگین است