زندگی رسم خوشایندی است. زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

زندگی رسم خوشایندی است. زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ پرشی دارد اندازه عشق زندگی چیزی نیست که در لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود زندگی جذبه ی دستی است که میچیند زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است زندگی بعد درخت است به چشم حشره زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست خبر رفتن موشک به فضا لمس تنهایی«ماه» فکر بوییدن گل در کره ای دیگر زندگی شستن یک بشقاب است زندگی یافتن یک سکه ی ده شاهی در جوی خیابان است زندگی«مجذور»آینه است زندگی گل به «توان» ابدیت زندگی «ضرب» زمین در ضربان دل ماست زندگی «هندسه» ساده و یکسان نفس هاست و نترسیم از مرگ مرگ پایان کبوتر نیست مرگ وارونه ی یک زنجره نیست مرگ در ذهن اقاقی جاریست مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن میگوید مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان مرگ در حنجره ی سرخ - گلو میخواند مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است مرگ گاهی ریحان می چیند , مرگ گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد و همه میدانیم ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است