چندی ست مانده دست من از دامن تو دور

چندی ست مانده دست من از دامن تو دور
ای عشق باشکوه من ای کوه پر غرور"*
نادرترین ستاره ی هفت آسمان تویی
الماس بی بدیل جهانی و کوه نور
یک شهر می شود همه چشم و تو می شوی
دلبر برای مرد و زن شهر، در عبور
چشمان تو چو آتش سوزنده می زند
آتش به عمق سینه ی من، بر دل صبور
با یک نگاه هرچه که دارم میان دل
خواندی و شد دوباره غزلهای من مرور
اما شبیه دفعه قبلی گذشتی و
من ماندم و فشار غم و زور حرف زور
تو ماه آسمانی و من در کاوش توام
ای عشق باشکوه من ای کوه پر غرور