ایستاده ام...

ایستاده ام...
در ابتدای جاده ای بی انتها ...
نگاهم خیره مانده به دور دست ها ...
به همان نقطه ی بی انتهایی که نمی بینمش...
جاده مه گرفته ...
و هوا بارانی ست ...
و من خوب می دانم که چرا نمی بارد ...
هم قدم آرزوها و هم آغوش رویاها شده ام ...
و منتظر نسیمی هستم که بیاید و به من بگوید:
«بیا...درست آمدی»
جاده ی خوشبختی همین جاست...