تمام دلخوشی من این بود که تو بیایی بنشینی روی این مبل کنا

تمام دلخوشی من این بود که تو بیایی بنشینی روی این مبل کنارم،سیگاری آتش بزنی،دستم را بگیری،صاف توی چشمهایم نگاه کنی،بخندی و بگویی چه زیباشده ای امشب...

تمام دلخوشی من این بود که غذای مورد علاقه ات را بپزم،قاشق اول را که به دهان گذاشتی،چشمهایت را ببندی و بگویی به به عالی...

تمام دلخوشی من این بود که وقتی میروم خرید حتماً جزو خریدهایم یک هدیه هم برای تو خریده باشم...

تمام دلخوشی من این بود که زنگ بزنی و برایم از اتفاقات روزمره حرف بزنی،که زنگ بزنم و غر بزنم و از اتفاقات روزمره حرف بزنم...

میدانی چقدر لباس تووی کمد دست نخورده مانده برای روزی که تو دعوتم کنی به خانه ات...؟!

میدانی چند بار خیابان ها را گز کردم با خیال اینکه تو کنارم نشسته ای توی ماشین...؟!

میدانی چند رستوران را با تصور اینکه تو رو به رویم نشستی دو پرس غذا سفارش دادم...؟!

میدانی چند بار برای سفرهای دو نفره مان چمدان بستم و باز کردم...؟!

میدانی هر مهمانی که رفتم تمام مدت با تو رقصیده ام...!

آنقدر در خانه خالی بلند بلند با تو حرف زده ام که همسایه ها به هم میگویند این همسایه رو به رویی دیوانه است...

میدانی؟
نه نمیدانی!
تمام دلخوشی من همین ها بود...
مدت هاست این دلخوشی ها را فراموش کردم...
آدم ها بعد از انتظارهای طولانی میروند
مثل من که بی دلخوشی رفتم...




"پریسا زابلی پور"