بچه تر که بودم آقاجون خدابیامرز همیشه می‌گفت زندگی مثل فی

بچه تر که بودم آقاجون خدابیامرز همیشه می‌گفت زندگی مثل فیلم و قصه ها نیست که باباجون، تومنی صنار فرقشه!
آدم وقتی جوونه میگه یا فلانی یا هیچکس، هیچم فکر نمی‌کنه اومدیم و اون فلانی شما رو نخواست، تکلیف چیه او‌نوقت!
یا میگه اون که باشه، هیچیم که نباشه و نداشته باشه مهم نیست، من میرم اصلا بالای کوه چادر میزنم می‌مونم باهاش، غافل از این که همون تیکه زمین بالای کوهم بی صاحاب نیست!
آدم تا وقتی جوونه و خامه، توی رویای های قبل خوابش و توی صحنه های فیلمای درام و رمانتیک و لابلای صفحه های رمانای عشقی زندگی می‌کنه، خیال می‌کنه عشق آب و نون و سقف و پول مدرسه ی بچه و کفش سال نو و خرج دوا درمون روزِ مباداش میشه، ولی نمی‌شه باباجون، نمی‌شه!
هرچی که بزرگتر شدم فهمیدم حق با آقاجونم بود، توی دنیایی که نفس کشیدن خرج داره و آدمِ بی پول حتی حق مردنم نداره از سرِ نداریِ خرج و مخارج کفن و دفن و یه وجب قبر واسه خوابیدن، عاشق شدنم مالیات داره و کم الکی نیست واسه خودش!
هرچی بزرگتر شدم حالیم شد عاشق شدن و عاشق موندن و عاشقی کردن خیلی سخته توی این دور و زمونه اما یه چیزی رو آقاجون انگار یادش رفته بود بهم بگه...
حتی توی این روزگارِ عاشق کش، بی عشق زندگی کردن از هر درد و بدبختی دیگه ای توی دنیا بدتره...
راسته که عشق سوخت و ساز داره، برد و باخت داره اما‌ عاشق که نباشی...
یه عمر بازی نکرده باختی!
‌