حقیقت دارد که تو می توانی با دست های من ،

حقیقت دارد که تو می توانی با دست های من ،

سه تار قلم مو را بنوازی . . . .

و نُت های رنگ پریده را فیروزه ای کنی . . . .

( باید بسیار زیسته باشی که این همه از آسمان آکنده ای)

حقیقت دارد که من می توانم با شعر های تو ،

با باران مشاعره کنم و بند نیایم . . . .

( باید بسیار گریسته باشم که این همه در واژه های تو غوطه ورم)

تا من بنفشه ها را میان شب های زمستان قسمت کنم ،

تو یک خوشه انگور به صدایت تعارف کن . . . .

خطی از شعرهایت را که بخوانی ،

سال ، تحویل می شود . . . .

(حقیقت دارد که در حضور تو بودن .. همیشه از نبودن زیبا تر است)