𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐃𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐌𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐂𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐑𝐞𝐚𝐜𝐡

𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐃𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐌𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐂𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐑𝐞𝐚𝐜𝐡
p3۴
جونگکوک با چشم های گشاد شده ی متعجب به تهیونگ خیره شد:« چی رو؟ چشم های تهیونگ کمی لرزیدند:« نگاه ها.. پچ پچ ها.. »
جونگکوک درحالی که انگشتش هنوز لبه ی هدفونش بود به اطراف خیره شد. بعد دوباره نگاهش رو به تهیونگ داد:« تو آیدلی، این چیزا باید برات عادی باشه. »
قدرت تهیونگ کلمات بود‌‌. اما اکنون قدرتش در برابر نگاه ها خدشه دار شده بود. نظرات مردم، اولین و آخرین چیزی بود که توانایی از پا در آوردن تهیونگ رو داشت.
جونگکوک موبایلش رو برداشت تا آهنگ رو عوض کنه و دوباره به خلوت خودش برگرده؛ اما با دیدن صدها نوتیف روی گوشیش دست نگه داشت.
انگشتش رو روی آخرین نوتیفی که به موبایلش ارسال شده بود کوبید. کسی داخل اینستاگرام پستی رو برای جونگکوک فوروارد کرده و زیرش نوشته بود:« واقعا ناامید شدم. فکر میکردم حداقل یه فرصت داشته باشم! »
با دیدن نوتیف، چهره ی جونگکوک در هم رفت. روی پست کلیک کرد. با دیدن آیدی کمپانی چشم هاش گشاد شدند.
هنوز محتوای پست برای جونگکوک باز نشده بود. آنتن توی جایی که ایستاده بودند خیلی بد کار میکرد.
چشم های جونگکوک سمت کپشن هدایت شدند. « 🥳بیاید به کاپل دوست داشتینمون تبریک بگیم و بهترین هارو براشون آرزو کنیم. »
‌عکس ها ناگهان بر صفحه ی موبایل ظاهر شدند.
زنجیر نگاه جونگکوک به عکس ها قفل شدند.
چند عکس اول، عکس هایی بودند که داخل استادیو عکس برداری شده بودند. اما سخ عکس آخر، از پشت پنجره گرفته شده بود. یه عکس از تهیونگ و جونگکوک داخل اتاق رختکن.. اولی هنگامی که جونگکوک کنترلش رو باخت و لب هاش رو بر لب های تهیونگ کوبید، دومی هنگامی که از کلمات مقابل هم استفاده میکردند، در فاصله ای کم. لحظه ای که مقابل هم قرار گرفته بودند و کلمات مانند مشتی به سینه هایشان بود ثبت شده بود و حالا به عنوان صحنه ای عاشقانه و ملتهب به خورد مردم رفته بود. سومی، زمانی که تهیونگ انگشت کشیده اش رو به آرومی بر لب های جونگکوک کشید تا جونگکوک رو به سکوت دعوت کنه.
سه عکس، سه تیر بر قلب هردوی اونها.. تجاوز به حریم شخصی و خراب کردن وجهه ی عمومی..

امروز قرار نبود پارت بذارم و خیلی خستم پس نبینم یکی بیاد بگه کمه هاا
شرط:
۱۲۰ لایک ۱۰۰ کامنت (نرسه نمیذارم.) ۴۰ بازنشر