و پایان تمام رنج های جانسوز و طاقت فرسا

و پایان تمام رنج های جانسوز و طاقت فرسا
سر خط ....
بنام عشق...
بنام لبریز شدن از عشق...
که آفتاب توان نتابیدن ندارد وقتی از تابش لبریز است...
و ابر توان باریدن ندارد وقتی عشق به بارش را در حال زایش است..
نقطه...
تمام دردهای بی هویتی اکراه آمیز را نقطه...
و سر خط..
از نو باید نوشت تقدیر هر روز را...
آنجا که آفتاب آبستن به امید شروع دوباره است..
می دانی عزیز ؟
زندگی را انتهایی نیست مگر خودت قاتل رویا های خویش باشی...
و هر دردی به هر عمق و بزرگیی با لبخند تحمل پذیر تر است ... نه... قابل حل نه... تحمل پذیر تر...
زندگی منشور نگاه های تلخ و شیرین ماست به کائنات...
زندگی یک گذر است... یک سرای در حال عبور..
" نه تو می مانی ... نه من... و نه هیچ یک از مردم این آبادی"
اما دست های گره شده بر اعماق این دنیای در حال گذر را بنگر؟؟؟؟
چنگالهای طماع و حریص... گویی تا ابد خواهند ماند...
تو اما آزاد باش
آزاد و رها...
امروز را دریاب...
به چهره معصوم کودکی بوسه ای ببخش
لبخندی بپاش...
سری به نشانه " سلام" تکان بده
بگذار تو را " دیوانه " فرض کنند
اصلا مگر دیوانه بودن گناهی دارد؟؟؟
بگذار رویش گیاه حسن یوسف خانه پدری برای تو معجزه ای باشد... معجزه زنده ماندن و نمو...
نقطه سر خط...
روز نو با تقدیر نو...
تقدیر در دست های توست...