سلام‌ ای دوست

سلام‌ ای دوست
اینجا حال ما خوب است
ملالی نیست جز دوری
چه باید گفت با دنیا
که تقدیر مرا، نا دیدنت فرمود
در اینجا آسمان،گاهی دلش می‌گیرد اما،
بارش ابرش، دگر مثل قدیما نیست
و مردم وقت کم دارند
و عادت کرده اند، آری فقط عادت
به لبخندی سلام ات می‌دهند، اما
نمی‌پرسد کسی حال تو را، با عشق
و معنای نگاه خیس را
رمز سکوت مانده بر لب را
چه می‌گویم
کسی دلتنگیت را هم، نمی‌فهمد
نمی‌دانم چرا دیگر نشانی از کبوتر نیست
در اینجا، گاه گاهی، یک کلاغی میرسد از راه
که می‌دانم و می‌دانی،
دوباره گم نموده راه منزل را
به منقارش، بقایای چروک تکه صابونی
و پرهایی به رنگ آسمان شهرمان
آری صدای قار قارش،
طعمِ دلگیرِ غروبِ جمعهِ پاییز را دارد
بجز زنگ حیاط خانه همسایه مان
دیگر صدای بلبلان در شهر، خاموش است
در این رنگین بساط راه و بی راهی
به جز رانندگان شهرِما
دگر کمتر کسی، در فکر راه مستقیم اینجاست
و مردم سخت در کارند، بی تابند
برای زندگی، البته فرصت نیست
زمان دل سپردن، صبح تا شامی‌ست
همه در حال صرف فعل تنهایی
و من تنها
و تو تنها
و او تنها
و ما، حتی شما،
تنهای تنهاییم و تنهایید
فقط آنها،
آری فقط آنها
( کمی تلخ است می‌دانم