شعر مورد علاقه من از مرحوم افشین یداللهی

شعرِ موردِ علاقه من از " مرحوم افشین یداللهی"

سیاه مشق در اصل نوعی تمرینِ بسیار شدید و بدون توقفه. خوشنویس، بدون اینکه به دنبال نوشتنِ کلمه‌ای خاص یا جمله‌ای معنادار باشه، فقط با قلم و مرکب شروع به حرکت می‌کنه. اون فقط با «حروف»، «خطوط»، «انحناها» و «نقطه‌ها» بازی می‌کنه. هدف این نیست که چیزی نوشته بشه، هدف اینه که «دست و چشم و روحِ خوشنویس» با قلم و کاغذ یکی بشه..
امروزه سیاه مشق از حالت تمرینیِ محض، به یک «هنرِ تجریدی» (Abstract Art)تبدیل شده. خیلی از هنرمندانِ معاصر، کارهای سیاه مشق رو به عنوان تابلوهای هنریِ مستقل ارائه می‌دن. این آثار، هیچ معنای لفظی ندارن، اما با نگاه کردن به اونها می‌تونید قدرت، سرعت، آشفتگی یا آرامشِ هنرمند رو حس کنید.
(تلاشِ من در خلق چنین چیزی بود اما بدم نیومد کمی معنا رو باهاش قاطی کنم.)

پِی نوشت: پی نوشت رو وقتی عاشق چَشم کسی بشم اضافه میکنم🍒