اینجا ایرانه؛

اینجا ایرانه؛
ما عجیب ترین مردم دنیارو داریم. ما غم داریم ولی رنگ داریم ، ما غم داریم ولی بامزه ترین آدمای دنیا رو داریم، ما غم داریم ولی لبخند داریم، ما غم داریم ولی همو داریم...
ما موسیقی داریم ، ما شعر داریم، ما رقص محلی داریم، ما قشنگترین داستانای عاشقانه رو داریم، ما بزرگترین داستان‌های حماسی رو داریم، ما علم داریم ، ما خطشکن هایی رو داریم که حتی کالبدی ازشون نمونده تا وطن بمونه ، ما شجاع ترین آدمای دنیارو داریم
ما امید داریم؛
ما هر سال سالی بدتر از قبلیو میگذرونیم ولی بازم ما با امید سال جدید رو شروع میکنیم.
بنظرم ما از بیخ و بن آدمای غمگینی نیستیم
مارو نمیتونن غمگین کنن.
ما میدونیم غم میگذره
چون ما آدمای معمولیی نیستیم
ما "ایرانی" هستیم.
پی نوشت: عکس های ثبت شده با دوربین من
۲۹ اسفند ماه ۱۴۰۴_صبح سال تحویل_ اینجا مشهد