بابام یه کارگر ساده بود ...

بابام یه کارگر ساده بود ...
اوضاع مالیمون اصلا تعریفی نداشت ,
واسه همین منم که پسر بزرگ خونه بودم
تصمیم گرفتم تا درس نخونم و برم دنبال کار ,
تا یه کمکی به خانواده بکنم ...

شدم شاگرد یه سوپرمارکت خیلی خفن تو بالا شهر
که مشتریهاش تلفنی سفارش میدادن
و من علاوه بر اینکه شاگرد مغازه بودم
باید سفارش هاشون رو در خونشون تحویل میدادم ...

توی مسیر خونه ی یکی از مشتریا یه مغازه ی ساز فروشی بود ،
یه روز که قدم زنان از جلوی اون مغازه رد میشدم
صاحب مغازه که یه آقای میانسال بود با سبیل فر خورده
و یه کلاه کج داشت ویولنسل میزد ...
از اون مغازه ی تاریک و قشنگ
یه صدایی بیرون میومد که جلوی مغازه میخکوب شدم ...

از اون روز به بعد
هر موقع که از اون مسیر سفارش داشتم
سعی میکردم وسطای روز برم
که برسم به ساز زدن اون آقای سیبیلو ...
کارم شده بود وایسادن جلوی مغازه
و گوش دادن به صدای اون ساز ...

یه روز اون آقا اومد بیرون ، گفت ویولنسل دوست داری؟ گفتم عاشقش شدم آقا ، اون گفت خب پس بیا یه دونه بدم بهت ، با یه تخفیف خوب چون معلومه خیلی علاقه داری
اما واسه ی من اونقدر گرون بود که اصلا نمیتونستم بهش فکر کنم ، تشکر کردم و رفتم
الان بعد از اون همه سال هنوزم که هنوزه نمیتونم اون کنسرتای کوچیک یک نفره رو فراموش کنم ، هنوز صداش توی گوشمه و هنوزم دوست دارم یه چلیست بشم
اما فکر نمیکنم دیگه هیچ وقت بتونم به این آرزوم برسم ، ولی هیچ موقع هم نمیتونم عاشق ویولنسل نباشم
بعضی چیزا هستن که تو فقط میتونی دوسشون داشته باشی ، عاشقشون باشی ، اما هیچ وقت دستت بهشون نمیرسه ، درست مثل بعضی آدما ، مثل بعضی عشقا ، شاید مثل تو

#مسعود_ممیزالاشجار