تو ماشین ستوده نشسته بودیم و همش داشت با تلفن حرف میزد

تو ماشین ستوده نشسته بودیم و همش داشت با تلفن حرف میزد
شدید عصبانی بود و این و از لحنش میفهمیدم..
باالخره بعد از نیم ساعت با تلفن حرف زدن رفت سمت جاده تهران.
زیر چشمی نگاهش کردم
میترسیدم ازش سوال بپرسم بهم بپره ولی خب من که بچه نبودم بشینم نگاه کنم!
اصن اصل قضیه من بودم!
با یه شجاعتی که نمیدونم تو اون موقعیت از کجا سرچشمه میگیره برگشتم سمتش و پرسیدم
_ داریم میریم تهران؟ چی شده؟
بدون اینکه جوابم و بده دوباره گوشیش و برداشت و شماره گرفت
االن این به من بیتوجهی میکنه!؟
اصال من نمیتونم با این کوه عصبانیت کنار بیام
سعی کردم آرامشم و حفظ کنم تا راحت تر بتونم حرف بزنم
تماس رو قطع کرد
با یه لحن آروم که از من بعید بود گفتم
_ میشه همین بغل نگهدارید؟
این دفعه حداقل نگاهم کرد..
ولی بازم جوابی نداد
_ ستوده نگه دار!
اوهوع نه به اون لحن آرومم نه به این خشن بودن!
_ میشه انقدر حرف نزنی و بزاری فکر کنم ببینم چه غلطی باید بکنم؟
االن به من گفت خفه شو؟
نه این واقعا آدم نیست!