زهـی خـجـسـتـه زمـانی کـه یــار بــاز آیــــد

زهـی خـجـسـتـه زمـانی کـه یــار بــاز آیــــد

بـه کـام غـمــزدگـان غـمـگـسـار بــاز آیـــــــد
بـه پیش شاه خیالش کـشیـدم ابـلق چشم

بــدان امـیــد کـه آن شـهــسـوار بــــاز آیــــد

مـقـیـم بـر سر راهش نـشسته‌ام چون گـرد

بــدان هــوس کــه بـدیـن رهـگــذار بـاز آیـــد

اگــر نــه در خـم چـوگــان او رود ســـر مـــن

ز سـر چه گـویـم و سـر خـود چـه کار بـاز آیـد

دلی کـه بـا سـر زلـفـیـن او قـراری کرد

گـمــان مــبــر کـه بــدان دل قــرار بــاز آیــــد

چـه جـور هـا کـه کـشـیـدنـد بـلـبـلان از گل

بــه بـوی آنـکـه دگـر نـوبـهــار بـــاز آیــــــــــد

ز نـقـش بـنـد قـضـا هست امـیـد آن حافـظ

که همـچو سـرو به دسـتـت نـگار بــاز آیــــــد