چگونه باد در گیسوانش برقصد

چگونه باد در گیسوانش برقصد
زنی‌ که آواز نمی‌‌خواند
چگونه دامن پر چینِ سرخش را بپوشد
و سر خوشانه کنارِ حضورِ عاشقِ خود قدم بزند
زنی‌ که از پشتِ دیوار صدایش می‌‌کنی‌
تا سایه ات خم شود بر نازکِ دلش؟
چگونه در اضطرابِ مسمومِ دیوار ها نمی‌ میرد
زنی‌ که پنجره‌اش را رو به باغ
رو به آبی آسمان
رو به عطرِ خوشِ بهار بسته اند؟
پشت به آینه می‌‌کنی‌ و نمی‌‌بینی‌
یک لبخند
چگونه زندگی‌ را از لبی ربوده است.