ژاپنی‌ها هنر زیبایی به نام *«کینتسوگی» (Kintsugi)* دارند؛

ژاپنی‌ها هنر زیبایی به نام *«کینتسوگی» (Kintsugi)* دارند؛ هنری که در آن وقتی ظرفی سفالی می‌شکند، تکه‌های آن را دور نمی‌اندازند و حتی سعی نمی‌کنند ترک‌هایش را پنهان کنند. در عوض، شکستگی‌ها را با پودر طلا به هم بند می‌زنند.
آن‌ها معتقدند ظرفی که شکسته و دوباره ترمیم شده، نه تنها بی‌ارزش نیست، بلکه به خاطر تاریخچه‌ای که از سر گذرانده و مقاومت در برابر درهم‌شکستن، از روز اولش هم زیباتر و ارزشمندتر است.
در روزهای سخت و پرابهامی که گذشت، روان بسیاری از ما زیر بار اضطراب، اخبار و سایه بحران ترک برداشت. خستگی‌های تلنبار شده و استرس‌های پنهان، دقیقاً مثل همان ضربه‌هایی بود که به ظرف وجودمان وارد شد.
اما فلسفه کینتسوگی (یا همان رشد پس از سانحه) امروز به ما یادآوری می‌کند که نیازی نیست این خستگی‌ها و ترک‌های روانی را پنهان کنیم یا بابتشان خودمان را سرزنش کنیم. این ترک‌ها نشانه ضعف ما نیستند؛ بلکه جای زخم‌های شجاعت و تاب‌آوری ما در برابر روزهای سخت‌اند.
حالا که در دوران ترمیم هستیم، زمان آن است که ترک‌های روان خود و جامعه‌مان را با *«طلای مهربانی با خود، همبستگی محلی و امید سازنده»* بند بزنیم.
ما از دل این روزهای ملتهب عبور کرده‌ایم و حالا، شاید دقیقاً همان آدم‌های قبل از بحران نباشیم، اما با درس‌هایی که آموخته‌ایم و مهارت‌هایی که به دست آورده‌ایم، قطعاً انسان‌های قوی‌تر، آگاه‌تر و ارزشمندتری شده‌ایم.
به شکستگی‌های وجودت احترام بگذار؛ آن‌ها مسیر عبور نور هستند.