شب آرامترین آواز جهان است

شب، آرام‌ترین آواز جهان است؛

آوازی که از دلِ تاریکی می‌گذرد و بر شانه‌های خسته‌ی آدم‌ها می‌نشیند.

ماه، چراغی‌ست که خدا میان آسمان آویخته،

و ستاره‌ها، مشتی زمزمه‌اند که در پهنای سیاه می‌پراکنَد.

در سکوت شب، خیابان‌ها انگار خاطره می‌نوشند،

درخت‌ها آهسته‌تر نفس می‌کشند

و باد، نامه‌هایی نانوشته را از پنجره‌ها عبور می‌دهد.

شب، جایی‌ست که دل اگر بخواهد،

می‌تواند با آسمان هم‌قد شود؛

می‌تواند جهان را بغل کند

بی‌آنکه کسی بفهمد چقدر دلتنگ است

شبتون بخیر 🌘🖇