هجوم لحظه های نبودنت،

هجوم لحظه های نبودنت،
جای خالی بودن هایت،
بی انصافی های مردمی که
سردرگمی ام را مثلا
می فهمند،
ساز ناکوک روزگار،
دقایق، آشفته می تپند؛
کاش بودی ای انتظار دقایق !
کاش بودی و
این آشفتگی ها را می تکاندی !
هجوم لحظه های بودن و نبودنت، نابودم می کنند...