آدمی گاهی شبیه درختی می‌شود که صاعقه به جانش افتاده؛ از ب

آدمی گاهی شبیه درختی می‌شود که صاعقه به جانش افتاده؛ از بیرون هنوز سبز و پابرجاست، اما از درون ذره‌ذره خاکستر می‌شود. چه کسی می‌داند پشتِ یک نگاهِ آرام و خنده‌های معمولیِ بعضی آدم‌ها، چه آتشی زبانه می‌کشد؟ سخت‌ترین کار دنیا همین است؛ اینکه درونِ یک انسان کوره‌ای از رنج روشن باشد، اما ناچار باشد با چهره‌ای خنک و بی‌تفاوت به دنیا نگاه کند. چنین آدم‌هایی هر شب در آغوشِ شعله‌های دردِ خود می‌سوزند و فردا صبح، دوباره از میان خاکسترشان برمی‌خیزند تا فقط “ادامه دهند.