بخش دوم افطار و لقمه حلال

🌙 [بخش دوم: افطار و لقمهٔ حلال]
▪️ اصل ۲۵۱۱: سفرهٔ افطاری که در آن «اسراف» باشد، سفرهٔ خدا نیست؛ سفرهٔ شیطان است که فقط وقتش غروب شده.
▪️ اصل ۲۵۱۲: لقمهٔ حرامی که با دعا و «بسم‌الله» خورده شود، نجس‌تر است؛ چراکه خدا را هم به سخره گرفته‌اید.
▪️ اصل ۲۵۱۳: مسئولی که افطاریِ میلیونی می‌دهد تا رأی بخرد، با خونِ مردم روزه باز می‌کند، نه با خرما.
▪️ اصل ۲۵۱۴: زولبیا و بامیه شیرین است، اما شیرین‌تر از آن، پرداختِ بی‌منتِ معوقاتِ کارگران قبل از عید فطر است.
▪️ اصل ۲۵۱۵: اگر در شهر تو گرسنه‌ای خوابید و تو از شدتِ پرخوریِ افطار نفست گرفت، مسلمان نیستی؛ فقط یک «گرسنه‌ی سابق» هستی.
▪️ اصل ۲۵۱۶: دعای «اللهم لک صمنا» از گلوی رشوه‌گیر بالا نمی‌رود؛ همان‌جا در گلو گیر کرده و خفه‌اش می‌کند.
▪️ اصل ۲۵۱۷: روزه فقط پرهیز از آب و غذا نیست؛ پرهیز از «خوردنِ حق» و «آشامیدنِ آبروی مؤمن» است.
▪️ اصل ۲۵۱۸: در ماهِ خدا، گرانیِ مصنوعیِ کالا توسط مافیا، اعلانِ جنگِ مستقیم با خودِ خداست.
▪️ اصل ۲۵۱۹: نظارتِ قاطع بر بازار در ماه رمضان، از جزءخوانیِ قرآن در مساجد واجب‌تر است.
▪️ اصل ۲۵۲۰: کاسبی که خرما را احتکار می‌کند تا گران‌تر بفروشد، اگر تمامِ قرآن را هم حفظ باشد، حافظِ منافعِ یزید است.

✍️ تجسّدِ اراده بر مدارِ واقعیت — بهرام محمدی
| اتاقِ استراتژی 🆔 @bmlimit

🏛 انجمن دانش‌بنیان (دکترینِ حَـد)