بیچاره شعرهای من

بیچاره شعرهای من
منتظرچشمهای تو نشسته بود
ببین چند فصل گذشت
ببین چند پاییز را بی هم زرد شدیم
چقدر بیخیال راه شده ای
تو نبودی گفتی بیخیالی یعنی مرگ؟
نکند بیخیالم شده ای؟! یا که ؟؟ زبانم لال....؟؟
خنده ام می گیرد
کمی مرا بفهم
کمی عمیق تر
کمی مرا بهانه کن
باران می شوم
می بارم
تو برای این عابر خسته
چتری بردار
من و تو دیوانه ی همین بارانیم
قدم به قدم ِ این کوچه را ازبرم
یادت که نرفته است؟
اولین روز آشنای مان
انگار که گریه میکردی
میگفتی: « ساده نباشیم !
ما دوستت دارم های بسیاری را
با بوسه هایی داغ
بی هیچ وسوسه ی نفله کردیم
برای آدم هایی که از عشق هیچ نمی فهمیدند
حالا تشنه
با دلی بی عشق
هی حسرت روزهای رفته می خوریم»
گفتم : هراسهای بی هوا...بخدا جزعشق و صداقت ؛ پندارت همگی پوچن یا که توهم دستخوش طوفان شده ای و باران رو بهانه میکنی.
خوب ِ من !
دنیا بوی سگ مرده می دهد
در جاده ی متروک
تنها عشق
وتنها عشق راه زیبای زندگی ست
تا دیر نشده است
مگذار عاشقانه های گل سرخ بخشکن»در یک قدمی وصف وصال
ما جسارت آغاز را داشتیم....بخدا جز این ؛ راه بجایی نمیبریم
چه شده است ترا
دسخوش کدامین طوفانی در ژرف نسیم.../ a.....سعید