باران بهانه است کافیست من باشم و تو و پرسه ای به وسعت کوچ

باران بهانه است کافیست من باشم و تو و پرسه ای به وسعت کوچه باغ بی انتهای کودکی.آنقدر می رویم تا دنیای آدم بزرگ ها را عاصی کنیم.
بیا بستنی بخوریم، زمین بخوریم و بینی مان را با آستین پاک کنیم بی ترس آنکه کسی ما را ببیند. گر چه ما را خواهند دید.
اما بزرگترها عادت دارند ببینند و به روی خود نیاورند.ما هم قول می دهیم هر چه از لایه اوزون و طلب و بدهی و چک و وام بانکی و تقلب و نیرنگ و کدورت دیدیم به روی خود نیاوریم صد یک مساوی.

باران بهانه است برای شستن دل آدم یک نفس عمیق کافیست.حتی توی همین دود و سرب و چدن!
اگر ریه هات هنوزهوا را می شناسد.

#امیرعلی_نبویان