گفته بودی «لایُضیعُ عزیزم»، ولی دیر گفته بودی، من و هفت خ

گفته بودی «لایُضیعُ عزیزم»، ولی دیر گفته بودی، من و هفت خیل اینطرف‌تر و آنطرف‌تر، همگی تباه شده بودیم، حیف شده بودیم، بی‌فایده شده بودیم.
دیر گفته بودی، ولی اصلاً گفتن بی‌فایده بود، به‌وقت هم اگر می‌گفتی، افاقه نمی‌کرد که ما دیگر بنده‌ی حرف‌های قشنگ و قصه‌های سلحشوری و حماسه‌های عاشقانه نبودیم. چی بود می‌گفتی؟ «من گوش استماع ندارم! لِمَن تقول؟»
در زمانه‌ی ما حرف، حجم داشت، تن داشت و جا می‌گرفت، روی هم می‌نشست و گوش را پر می‌کرد.
چون ما به‌تجربه و به‌رنج، یادگرفته بودیم شک کنیم، بپرسیم و قبول نکنیم. حرف، برای ما چیزی نبود که بگویی و فقط چیزی را از سرت بازکنی.
•
دیگر نگو «لایضیع» که ما دیدیم که اگر عرضه نداشته باشی، خدا «یضیعُ»؛ خوب هم یضیعُ!