.

.
یک چیز را می‌خواهم به آدم‌های "بی‌موقع" بگویم؛
اگر امروز، اینجا به کسی که خیلی‌وقت است می‌شناسیش مهر دادی و آن را بهت برنگرداند؛ اگر بغلش کردی و شبیه چوب خشک بود بین دستانت؛ اگر بوسیدیش و حسی که ازش گرفتی حس بوسیدن اتوبوس دوطبقه بود؛ یک لحظه به خودت برگرد، خودت را مرور کن...

این مِهری که داری می‌دهی مهرِ بی‌وقتی نیست؟ شبیه اذان بی‌موقع نیست که بیشتر از حی‌علی‌الصلوة، دلشوره می‌آورد؟ شبیه غذای وقتِ سیری نیست؟ این همان مهری نیست که سال‌ها پیش، وقتی به آن نیاز داشت دریغ کردی؟ وقتی گرسنه‌ی آن بود دِپو کردی؟

مهربانی‌ای که جایی که باید بدهی نداده‌ای، اینجا که دیگر مهربگیر، بگیرِ آن نیست، برای گَلِ دار خوب است!

حواستان باشد که اگر وقتی که آدم‌ها به شما نیاز داشتند حواستان به‌ آ‌ن‌ها نبوده، اگر مهربانی را احتکار کرده‌اید، اگر ندیده‌اید، اگر نبوده‌اید، اگر نداده‌اید؛ سال‌ها بعد در جواب آن توجهِ کادوپیچ، در جواب آن لبخند بناگوش تا بناگوش، فقط یک انگشت شست تحویل می‌گیرد که اتفاقا به‌معنای تایید نیست!

آدم‌ها برّه‌ی دست‌آموز شما نیستند که هر وقت خواستید نباشید و هر وقت عشقتان کشید سرِ طناب دور گردنشان را بگیرید و‌پی خودتان بکشیدشان