و باز در پایان حرفهایم...

و باز در پایان حرفهایم...
تنهایی آنقدر ها هم که این آدمها می گویند سخت نیست !!
من و خودم از این تنهایی ها لذت می بریم .
باهم به پارک می رویم ...،
باهم موزیک گوش میدهیم ...،
باهم گریه میکنیم ...،
باهم شعر می خوانیم و شعر می نویسیم ...،
آه ... باز گفتم شعر !!
راستی این آخرین باری که چشمانم
با اَشک عشقبازی می کرد ، 
من شعر نوشتم یا شعر مرا ...؟!
عجیب است !!
حرفهایم کلمه می شوند و بعد جمله ...
اما کسی هست که بخواند و درک کند ؟
اصلن کسی هست که بفهمد ؟
نه نیست ... و من درک می کنم که آن تنها منم ،
و باز هم هی می نویسمو
می نویسمو می نویسم...
تا یک روز که دیگر این کلمات محو می شوند...