کفشهایم را میپوشم، ،

کفشهایم را میپوشم، ،

و در زندگی قدم میزنم..

من زنده ام و زندگی

ارزش رفتن دارد..

آن قدر میروم

تا صدای پاشنه هایم؛

گوش ناامیدی را کر کند..

خوب میدانم ک گاه کفش هایم

پاهایم را میزنند،،

میفشارند و ب درد میاورند..

اما من همچنان خواهم رفت

زیرا زندگی ارزش لنگان لنگان

رفتن را نیز دارد . . .