وفای شمع را نازم که بعد از سوختن به صد خاکستری در دامن پر

وفای شمع را نازم که بعد از سوختن به صد خاکستری در دامن پروانه میریزدنه چون انسان که بعد از رفتن  همدم  گل عشقش درون دامن بیگانه میریزد
دیدگاه ها (۵)

مهمان های تنهایی من

این ابیات زیبا و پر از تصویرسازی، غزل شماره ۳۳۶ از **بیدل ده...

انسان متحیر در ستایش جزئیات این جهان هستی است..متحیر از ؛تفا...

time P5پروانه ای کوچک و سفید که در تضاد کامل با سیاهی های آن...

╭──────────────────────────────╮شیونِ استخوان‌سوزِ بهرامِ مح...

Eleven

🧁 پارت هفدهم | شبی که همه‌چیز تغییر کردجمعه شب...هتل بزرگی ک...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط