آدمها....

آدمها....
گاهی در زندگی ات می مانند!
گاهی در خاطره ات!

آن ها که در زندگی ات می مانند؛
همسفر می شوند....

آن ها که در خاطرت می مانند:
کوله پشتیٍِ تمامٍ تجربیاتت برای سفر....

گاهی تلخ
گاهی شیرین
گاهی با یادشان لبخند می زنی
گاهی یادشان لبخند از صورتت بر می دارد....

اما تو لبخند بزن
به تلخ ترین خاطره هایت حتی....

بگذار همسفر زندگی ات بداند
هر چه بود؛هر چه گذشت
تو را محکمتر از همیشه و هر روز
برای کنار او قدم برداشتن ساخته است....

آدمها می آیند
و این آمدن
باید رخ بدهد
تا تو بدانی
آمدن را همه بلدند....

این ماندن است که هنر می خواهد
دیدگاه ها (۱)

همه ی ما کشاورزیم...هر روز صبح که از خواب بر می خیزیم، بذری ...

یک نفر باید باشد که...بدون ترسِ ِ هیچگونه قضاوتی برایش همه چ...

کتاب "جای خالی سلوچ" محمود دولت آبادی را ورق میزدم.جایی از ک...

زندگی بدون چالش ؛ مزرعه بدون حاصل است.تنها موجودی که با نشست...

گاهی چقدر طول می‌کشد تا بفهمی بعضی آدم‌ها آمده‌اند که «بمانن...

گاهی چقدر زود دیر می‌شود...این دقیقاً همان حقیقتی است که در ...

گاهی فکر می‌کنم آدم‌ها فقط با «کلمه» همدیگر را پیدا نمی‌کنند...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط