کوچه جا میماند و ما میرویم

کوچه جا میماند و ما میرویم
عاقبت تنهای تنها میرویم
شعر در دفتر، تو در دل، من به یاد
قاب ها میماند و ما میرویم

هم زمینی بوده و هم نیستیم
آدمیم انگار آدم نیستیم
بارها دیدیم مردن سخت نیست
فکر مرگ خویش یکدم نیستیم

دوستان بر غسل همت میکنند
کار تدفین را جماعت میکنند
ماندگان چندی که از مرگت گذشت
رفتنت را زود عادت میکنند

میرویم و کوچه خالی میشود
خاک سرد قبر، قالی میشود
روزی این شعر نه چندان خوب ما
نزد یاران یادگاری میشود...
شبتون آرام و پر ستاره دوستان مهربان در پناه حق